Вось табе і з'езьдзілі на фэст у Львоў. Толькі сёньня вярнулася, праз усю Украіну прашвэндаліся. Па маршруце Менск-Львоў-Кіеў-АДЭСА(!!!)-Кіеў-Менск.
Дагэтуль ня верыцца, што так маштабна пакаталіся)
Але ж вандроўка была ностолькі трэшэвая, што словы "ну нічога..затое будзе што ўспомніць" не сыходзілі з нашых вуснаў :)
Але пра гэта пазьней. Больш за тыдзень не спала нармалёва. Зараз палову заплечніка вывальваю ў пральную машыну - і спаць на суткі))

патасны момант пераходу праз мяжу)))

Ня ведаю, ці энэргічнае дэманстраваньне тэлефону карава адтапыранага сярэдняга пальца ды іншых непрыстойных й абразьлівых жэстаў мае пэўны эфект. Але спадзяюся, што адчувальны мэнтальны штурхель знойдзе свайго героя. And now you can kiss my ass. Good bye! (c)

Нешта ў мяне складаецца традыцыя на фэсты дабірацца неяк праз дупу, калі ўсё вырашаецца ў апошні момант.
Будзем ісьці ад таго, што маем. 2 сэрыі Metalocalypse ды паў-"Алёнкі" - і я ўжо амаль што не злуюся.

Блін, людзі, ніколі не губляйце пашпарты!!! Аднаўляць страчаны пашпар - гэта занятак для мазахістаў. Піпец.
А зараз мы з камандай трэці ўжо дзень разшатваем Салігорск. Пакуль стаіць, але людзі на нас глядзяць падазрона :)

Блін, але ж я праз сваё галавацяпства магу ў Львоў не патрапіць. /працяглая нецынзурная лаянка/

Учора завяла на карягу аднаго свайго сябра і зь ім нейкага хлопца з Карэі. Такім чынам, наш усходні госьць першы раз за ўвесь час знаходжаньня на прасторах Сінявокай пабачыў мэталюгаў і пачуў беларускую мову. Хлопец, дарэчы, "Вераб'я" падхапіў на раз-два. Увогуле на гульбішчы нашыя глядзеў са шчырай уікаўнасьцю. І неаднаразова ставіў нас у тупік пытаньнямі кшталту "А чаму ў іх доўгія валасы?" ці "А беларусы клапоцяцца аб будучыні?" (тут, дарэчы, мы рэальна не знайшліся што адказаць)
Высьветлілі, што ў Карэі ніхто ня ведае пра метал. Усё, распрацоўваю напалеонаўскі плян па захопу рынку карэйскае музіндустрыі й распаўсюджваньня там металу)))
Думала - схаджу апошні раз на карягу, адарвуся па поўнай праграме, і са спакойнай душой зьеду. А там менавіта на гэты раз было неяк квола...

Карацей, бывайце здаровы. Землекалупацельная працатэрапія фарэва:)

Нешта мне апошнім часам у звышнатуральных колькасьцях сустракаюцца цяжарныя жанчыны. Яны паўсюль!!! Вось яны, хвалі нараджэньняў... Хаця, цалкам верагодна, што ўся справа ў архігеніяльнай сацыяльнай палітыцы :)
Але чамусьці вельмі прыемна глядзець на іх. Раней яны ў мяне такіх эмоцый чамусьці не выклікалі...

Нда... а я ўжо і забылася, як я выглядаю ў "касьцюме жэншчыны"
Тыя, хто ведае мяне ў звыклым падранакедава-стараджынсавым абармотскім выглядзе, сіе зацэняць :)
( шмалінг_клаўс у касьцюме жэншчыны )

Знайшла на шматку паперы нейкі сказ. Прачытала. Доўга думала. Цікава, ШТО гэта, і АДКУЛЬ яно ў мяне зьявілася?

Детектив Барт Леситер в своём кабинете изучал свет, проникавший сквозь маленькое окно и падавший на его супербурито; в этот момент дверь распахнулась и за ней стояла женщина, тело которой говорило, что в ближайшее время бурито вам есть не придётся, лицо - что ангелы существуют, а глаза - что она выкопает вам могилу собственноручно и вылижет затем лопату дочиста.

З.Ы. Не, я такую пачвару спарадзіць дакладна не магла)

Так. Так-так-так, я прызнаю, вы ўсе правы. І гэты жудасны нямецкі дзед, ад якога вы ўсе так фанацееце і ўсё па ім тлумачыце. Ну... ня цалкам правы, а часткова.
Прынамсі я прызнаю, што мае беспадстаўныя перапады настрою ...не зусім беспадстаўныя. Але больш я ні на крок не адступлю ў сваіх упарта-бярвенных перакананьнях.
Вось.

Сёньня дакладна ня мой дзень.

А яшчэ раздражняе, што увесь вечар па горадзе шатаюцца нейкія мудакі людзі з расейскімі сьцягамі. Я не русафоб ну мабыць самую кропельку ў асобных выпадках Але ж, Божа, ну калі людзі перастануць успрымаць Расею як "нашых"? Ну пара ўжо, пара адвязвацца!

Нехта лічыць, што канец сьвету наступіць ад ядзернае вайны, альбо ад сутыкненьня з камэтай, альбо ад кардынальнае зьмены клімату.
А мне часам здаецца, што міравы п..дзец канецэ сьвету паступова падкрадзецца ў форме жудаснага крызісу. І што ён ужо не за гарамі.
Нафта заканчваецца, газ заканчваецца, уран заканчваецца (здаецца), ежа заканчваецца, пітная вада заканчваецца (хаця шчэ ёсьць айсбэргі...) Ой баюся, каб не адбылося ў сьвеце ў адносна хуткім часе нешта кшталту Вялікай Дэпрэсыі 30-га году.

Нешта мяне заўсёды пасьля недасыпу цягне на філязофскія палі... я страшны чалавек)

Прошлай ноччу зьдзейсьніла нарэшце тое, пра што даўно ўжо марыла: сустрэла сьвітанак на даху! Мы зь сябрамі правялі ноч на даху і сустрэлі сонца - дагэтуль ня верыцца!!!
Мы сядзелі, заматаўшыся ў спальнік і коўдру, мерзлі і грэліся, як пінгвіны. Пілі віно і гарбату і заядалі іх печывам "з бобачкамі" і плаўленымі сыркамі. Бегалі, размахваючы рукамі, каб сагрэцца зранку. Абмалёўвалі крэйдай контуры мэталёвых трупакоў. А пятай раніцы прагна хавалі тушанку з салёнымі агуркамі *о так, у пляне ежы мы сур'ёзна падрыхтаваліся*. Аралі "ЗДРАВСТВУЙ СОЛНЦЕ!!!"... карацей, паводзілі сябе дэбіламі, як заўсёды)))

Увогуле, за выключыньнем некаторых дробязяў жыцьця, гэта было проста нерэальна крута!!! Трэба абавязкова паўтарыць.

Нарэшце, нарэшце я зрабіла гэта! Паказала бацьку, гэтаму бітламану са стажам, "Across the Universe". Напачатку ён ледзьве не прасьлязіўся, напрыканцы мы разам аралі "Hey, Jude", "Don't let me down" i "All you need is love". Карацей, ён зараз у стане экстазу ад таго, што ёсьць такі цудоўны фільм, што ёсьць такая цудоўная музыка і што ў яго ёсьць такакя цудоўная я :)

І ўвогуле, мне зараз хочацца бегаць туды-сюды, махаць рукамі і крычаць нешта незразумела-радаснае і непрыстойнае. Як на аватарцы.
Проста так.

Шкада, што няма з кім паабдымацца зараз.

Сёньня цудоўны дзень!!! За сёньня я пасьпела сустрэць сьвітанак, адстраляцца на самым жыстачайшым іспыце за гэтую сэсыю, купіць сабе клёвы шыйны зуб (нейкая жахлівая фармуліроўка) і зноўку давесьці сябе да нядзеездольнага стану на Купальскім Коле.
і ўвогуле, зараз я дакладна ўпэўненая, што ўсё цяпер будзе ха-ра-шо!

няхай вам заўтра пашчасьціць

А я сьвітанак сустракаю. Гэта, канешне, цудоўна... але сустракаю пасьля ночы над паліталёгіяй. За гэтыя тры дні амаль упэўнілася ў сваёй поўнай дубападобнасьці.
Пайду пасплю гадзінкі дзьве - і на экзэкуцыю. Гэта будзе жыстачайшэ... не памінайце ліхам...

З.Ы. ой, ледзьве не забылася: АААААААА мы ўсе памрэм!!!!!

Хто-небудзь тут ведае, як робяцца электронныя слоўнікі?
Ці, мабыць, ведаеце таго, хто ведае, як робяцца электронныя слоўнікі?
Вельмі трэба!!! прынамсі самае-самае асноўнае

Заўтра іспыт, да якога я ўсё ніяк не пачну рыхтавацца

Нешта апошнім часам жыцьцё поўнымі жменямі кідае на мяне розныя вар'яцкія дробязі, ад якіх я сьпярша слупянею, але ўсё больш і больш атрымліваю асалоду.

Гэта, здаецца, пра вясну кажуць, што душа просіць рамантыкі, а дупа - прыгодаў? Прага рамантыкі ў мяне прайшла разам зь вясной, прага прыгодаў на свае прыўкрасныя другія дзевяноста толькі ўзмацнілася.

Ну што, каго заўтра пабачу на Бітлз-фэсьце?))

Across the Universe - гэта проста шэдэўр. Я ня вельмі разьбіраюся ў кіне, але гэта адзін з лепшых фільмаў, якія бачыла за апошні час. Бачна, што не чарговая штука-каб-назьбіраць-баблеца, а з душой зьнята. Кранальна, ярка, музычна, застаецца пасьля яго нейкае адчуваньне бесшабашнай маладосьці... Цудоўна. І амаль усе мае ўлюбёныя бітлоўскія песьні прыгадалі.

Карацей, усім раю.

Усё, засела пераслухваць The Beatles... Эх, жыць харашо...

Адзін з самых чароўных часоў - гэта калі лётае тапаліны пух.
У мяне ў галаве ёсьць нешта накшталт вобразаў "прыгожага навакольля". Дык вось, адзін зь іх - гэта тоўсты камель старога дрэва са зрэзанай гадамі карой. Праз лісьцё праходзяць залацістыя сонечныя промні, а ў промнях лунаюць тапаліныя пушынкі, і такое адчуваньне, што яны самі сьвецяцца... ммм, казачна...

З.Ы. І вось вам загадка:
У якім мейсцы найбольшая канцэнтрацыя злосных людзей?
( Адказ )

Усё-ткі жыцьцё - дзівосная рэч. І ведаеце, што ў ім самае дзівоснае? Гэта яго поўная непрадказальнасьць!!! Бо непрадказальнымі бываюць ня толькі падлянкі, але і досыць прыемныя неспадзяванкі. А калі б усё было так, як мы прадбачым, жыць было б нецікава.

...хаця гумар у жыцьця даволі вычварэнскі. Прынамсі, у майго. роўна як і ў мяне, праўда)))